انقلاب ارتباطات داخلی و بین المللی کلیدواژه ی برون رفت از وضعیت موجود

 .: نام مقاله: انقلاب ارتباطات داخلی و بین المللی کلیدواژه ی برون رفت از وضعیت موجود. مقدمه: دوران گذار سیاسی از سپهر اجتماعی چهار دهه ی گذشته ی ایران را میتوان با توسل به فرهنگ تعامل و عبور از انسداد تعاملی و ایجاد زمینه های پرش از انقلاب ایدئولوژیک به انقلاب ارتباطات بین المللی که پیش درآمد آن ارتباطات مؤثر داخلی خواهد بود را به سمت فراگیری فضای باز سیاسی طی کرد. انسداد تعاملی یا عدم وجود تعادل در جامعه ارتباطات سیاسی کشور و تفکری که دیگران را به رسمیت بشناسد و فضای گفتگو را فراهم کند جامعه را به سمت فروپاشی فرهنگی که سرچشمه ی اضمحلال اجتماعی سیاسی خواهد بود هدایت میکند. انسدادی که ناشی از عدم ایجاد تعامل و ارتباط بین اجزای مختلف قدرت و نظام تصمیم سازی در کشور است. برای خروج از انسداد ایجادشده، وجوب تعامل و ارتباط حاصل تلاش و تجربه رویدادهای مختلف در جامعه و نظام سازمان یافته بین المللی است. اگر جامعه ای عجول باشد و دست به انقلاب برای جایگزینی مهره های تصمیم گیر بزند، امکان شکل گیری ارتباطات تعاملی در فضای تصمیم گیری را حذف می کند در صورتی که اگر کمی صبر پیشه کند، لایه اصلی و تصمیم گیر در جوامع بر اساس جریانات طبیعی جایگزین خواهند شد و در این جابه جایی ها، راهی جز گشایش فضای پیش رو باقی نمی ماند. هرس سیناپسی(۱) این است که مغز هر کودک در زمان تولد کامل است. ارتباط بین نورون ها (سلول های مغزی) امکان فکرکردن و بلوغ به کودک می دهد. به این ارتباطات سیناپس می گویند. شبکه ارتباطات بین سلول های مغزی امکان فکرکردن، حافظه داشتن و ارتباطات را برای فرد فراهم می کند. این ارتباطات وقتی برقرار می شود که بچه درگیر تجربه کردن و تعامل با محیط داخل و خارج شود. بعد از یک دوره ای که سیناپس ها شکل گرفت، هرس سیناپس مغزی شکل می گیرد. در جریان هرس سیناپسی ارتباطاتی که سیناپس هایش تقویت نشده است، حذف می شوند. مثلا لهجه ای که دائما با بچه صحبت شده است، سیناپس هایش تثبیت می شود اما اگر بچه با سوسک ارتباط نگیرد، سیناپس های مغزی ارتباط با سوسک حذف می شود و بچه تا آخر عمرش نمی تواند با سوسک ارتباط بگیرد. هرس سیناپسی عمدتا روی قشر خاکستری مغز شکل می گیرد. در کودک قشر خاکستری مغز تغییر نمی کند اما در سیستم زنده ای مثل جامعه، قشر خاکستری مغز می تواند جابه جا و حذف شود. درحال حاضر جامعه ما دچار هرس سیناپسی شده است. جامعه سلول مغزی دارد. شوراهای عالی، مراکز تصمیم گیری و مقامات هرکدام یک سلول مغزی سیستم هستند که باید تصمیم بگیرند. بعضی از این افراد خیلی هوشیار و بعضی از آنها خیلی باسوادند. برخی هم خیلی متخصص هستند. این مسئله را انکار نمی کنیم و نمی گوییم بی سواد هستند. ممکن است حتی سر جای درست نشسته باشند. این را هم نفی نمی کنم. اما ارتباط سلول های مغزی این نظام تدبیر از بین رفته و متوقف شده است. ارتباطات به نظام سیاسی اجازه تغییر موثر می دهد ارتباطات است که اجازه می دهد یک نظام سیاسی به یک تغییر موثر برسد. حتی اگر یک آدم متخصص سر جایش نشسته باشد، اگر سیناپس های مغزی نظام سیاسی فعال نباشد یا به اندازه کافی از آن استفاده نشده باشد به نحوی که این مسئله نهادینه شده باشد، این سیستم نمی تواند عقلانی تصمیم بگیرد. امروزه بر کمتر کسی پوشیده است که رابطه وزرا و رئیس جمهور قطع است. معاون اول با رئیس جمهور تقریبا جلسه رسمی می گذارد اما تعاملات جدی که بنشینند، درگیر شوند و بحث کنند تا به جمع بندی برسند، خیلی سطحی است. رابطه رئیس جمهور با رهبری، گفت وگو می کنند، حال و احوال می کنند اما اینکه آقای روحانی روزی دو بار با رهبری گفت وگو کند، نه. یک نامه به دفتر رهبری بدهند و پاسخش هم بیاید، ولی... . رابطه مجلس خبرگان با جامعه قطع است. رابطه روشنفکران با حکومت قطع است. رابطه روشنفکران با جامعه قطع است. رابطه روشنفکران با خودشان قطع است. سه تا چهار اقتصاددان درجه یک از نهادگراها و بازارگراها را کنار هم بنشانید تا بحث کنند و جمع بندی ارائه دهند. در همان نیم ساعت اول، دعوایشان می شود و جلسه را ترک می کنند. همین مسئله در سایر حوزه ها هم هست. نظام تدبیر، فقط نظام سیاسی نیست البته نظام سیاسی بخش اعظمش است اما قاطبه نظام روشنفکری، دانشگاه ها و حوزه هم بخشی از نظام تدبیر هستند. دهه اول قرن پانزده هجری شمسی میتواند دهه ی ظهور ایران در بازارهای جهانی بلحاظ اقتصادی، حضور فعال و بدور از تنش آفرینی ایران در مناسبات منطقه ای و بین المللی و همچنین ایجاد فضای باز سیاسی و تعاملی بین نخبگان، اپوزیسیون، حاکمان و مدیران کلان کشور باشد اگر برای برون رفت از وضعیت موجود اعتقاد به تغییر در فضای ارتباطی و فرهنگی داشته باشیم. (۱).«هرس سیناپسی یک روند طبیعی است که بین اوایل کودکی و بزرگسالی در مغز اتفاق می افتد. در هنگام هرس سیناپسی ، مغز سیناپس های اضافی را از بین می برد. سیناپس ها ساختارهای مغزی هستند که به سلولهای عصبی اجازه می دهد سیگنال الکتریکی یا شیمیایی را به یک نورون دیگر منتقل کنند. تصور می شود که هرس سیناپسی راهی برای از بین بردن اتصالات مغز است که دیگر نیازی به مغز ندارند. در دوران نوزادی ، مغز رشد زیادی را تجربه می کند. در طی رشد اولیه مغز ، یک انفجار تشکیل سیناپس بین سلولهای عصبی وجود دارد.به این synaptogenesis گفته می شود. این دوره سریع سیناپتوژنز در اوایل زندگی نقش مهمی در یادگیری ، شکل گیری حافظه و سازگاری دارد. در حدود 2 تا 3 سالگی ، تعداد سیناپس ها به یک سطح اوج می رسند. اما اندکی پس از این دوره از رشد سیناپسی ، مغز شروع به برداشتن سیناپس هایی می کند که دیگر نیازی به آنها ندارد